De gang zit er in, bij de fietsers naar Madrid. Dagelijks leggen de negen geregeld zo'n 150 kilometer af, meer dan waarop werd gerekend. Dat is nodig ook, om vast te houden aan het routeschema: er blijkt een verschil te zitten in de afstanden 'op de kaart' en 'onder de wielen door'.   “Al was het maar omdat we ook wel eens verkeerd rijden”, vertelt Dick Vrijburg onderweg.
Woensdag is een rustdag voor de mannen, en die komt niet ongewenst. “We kampen met wat knieproblemen.” Geen kwestie van ongetraindheid, maar wel van te weinig kilometers in de benen bergop. “We houden het maar op onwennigheid van deze fietsers van het vlakke land”, aldus Vrijburg.
Andere tegenslag kwam van de lekke banden onderweg, de teller staat op vijf. Dat is overigens niet zo'n tijdrovend malheur, want van plakken is meestal geen sprake; de dunne tubes worden vervangen, een bandenplakker zou sowieso een irritant gevoel bij iedere omwenteling van het wiel achterlaten.
Wat het weer betreft: weinig te klagen. Op dinsdag - dag zes - pas de eerste regenbui onderweg.

Moraal
“Maar het gaat uit de kunst”, zegt Dick Vrijburg, initiator van de reis, gevraagd naar zijn indruk. “De moraal is zeer goed!” Dat gaat overigens niet vanzelf. Iedere lekke band blijkt toch weer 'een leerproces'. 's Avonds bij het eten wordt er tijd voor gemaakt om even de dag door te nemen - en irritaties uit te praten. Zoals die keer dat een van de fietsers 'zoek' was - of acht fietsers zoek, 't is maar hoe je het uitlegt - omdat de afspraken niet duidelijk waren. “We fietsen niet allemaal even hard, dus meestal is de afspraak om op een bepaald kruispunt te wachten.” Dat kan dus ook wel eens mis gaan.
Maar als het goed is, zijn dit soort ervaringen een springplank om van de reis een succes te maken. It's all in the game. En zolang er onderweg zelfs hardop gezongen wordt, kan er weinig aan de hand zijn.
Toppertjes op de dag zijn de ontmoetingen onderweg. Er zijn nogal wat pelgrims naar Santiago die het pad van de fietsers kruisen, niet zo vreemd natuurlijk. Dan blijken de verschillende kruissnelheden van de fietsers weer een pluspunt, want de snelste fietsers raken dan wachtend bij een kruispunt, makkelijk aan de praat.
Bijzonder ook de stop in de kathedraal van Tours, dinsdag, waar de groep stil stond bij het leven van Martinus. De heilige (Sint Maarten!), bekend om dat en wat hij grootmoedig deelde, ligt in Tours begraven.  
En dan is er 's avonds dus het maken van het kampement, en het koken van het potje. Meestal loopt het wel tegen achten, eer de maaltijd kan worden genuttigd. Dan vroeg onder zeil, want om zes uur gaat de wekker weer. Of..? “De jongens gaan uit de bol, zoals van de week toen er op de camping een barbecue werd aangericht, met muziek.”