Zoveel leed en zoveel blije gezichten
Thecla Soethout - Koolen uit Delft is met haar moeder op bedevaart in Lourdes. Ze is dankbaar voor de ervaring die ze er opdoet. "In het begin was het wat onwennig. Ik ben voor de eerste keer in Lourdes en dacht ‘ik wacht wel een beetje af’. Ik wist dat het massaal zou zijn, met veel ‘Maria’. Maar het gaat heel goed."
Voor haar was het vooral belangrijk dat haar moeder een goede week zou hebben. "Ik ben hier voor haar. Toen er vanuit de parochie de vraag kwam wie er mee ging naar Lourdes, was dat de gelegenheid om ons samen in te schrijven."
"Gaandeweg raakt het je. Raak je onder de indruk. Zo veel mensen die met hun geloof bezig zijn, met Maria, dat heeft zeker iets. Het gekke is: je ziet zoveel leed en je ziet zoveel blije gezichten. Buiten Lourdes is dat vaak net andersom: we hebben het goed, maar we kijken lelijk."
Dat leed is reëel, heeft Soethout ondertussen ervaren. "Veel zieke mensen. Maar ook veel mensen die, soms nog niet zo lang geleden, een partner verloren hebben. Hier kunnen ze hun verdriet laten gaan." De Delftse is onder de indruk van de priesters en pastoraal werkers die mee zijn op reis. "Ik heb groot respect hoe ze steun bieden aan mensen die het moeilijk hebben. Dat ze dat ook zien."
Wat Soethout zelf ‘mee zal nemen’ vanuit Lourdes is ‘de saamhorigheid’. Prettige bijkomstigheid is dat de groep uit Delft is opgebouwd uit mensen van drie verschillende parochies, die verwikkeld zijn in een fusieproces. "Daarover heersen bij vele mensen gemengde gevoelens. Maar hier leren we elkaar vast kennen en groeit inderdaad de saamhorigheid."
Heel gelukkig is Soethout te zien wat de reis haar moeder doet. "Voor haar is het heel waardevol nog eens te kunnen vieren zoals ze dat van vroeger gewend is. De liederen, de gebeden die ze uit het hoofd kent, de vele priesters. Ik kan nu beter begrijpen wat ze thuis in de kerk mist."
En zelf? Persoonlijk? Soethout: "Ja, het stukje devotie, dat neem ik toch ook mee. Je voelt dat hier iets wonderbaarlijks gebeurd is. Daar wil ik aan vasthouden, net als de saamhorigheid, de verdraagzaamheid, het naar elkaar omkijken. Ik duw de rolstoel van mijn moeder, maar het is goed om ook eens op iemand anders te letten en contact te hebben en te zien dat anderen het ook van mij overnemen."