'Een bijzondere ervaring, ik ben er vol van.'

Pascalle de Beer (25) uit Rotterdam keerde afgelopen weekend terug van haar bedevaart naar Lourdes. ,,Een bijzondere ervaring, ik ben er vol van.’’

Een aspect van de reis dat haar zeer beviel was het bijzondere gezelschap waarmee zij op pad was. Vanuit haar parochie, de H. Drie-eenheid, waren oudere Lourdes-gangers gekoppeld aan jongere. Zo ontstonden er zes koppeltjes van een jongere en een oudere reisgenoot. ,,We hebben tijdens het rondduwen van de rolstoelen veel gepraat. Vooral over hoe de mensen hun geloof in de loop der jaren hebben beleefd. Behalve dat jong en oud samen op reis gingen, waren we ook nogal multiculti: in onze groep waren jongeren mee met afkomst uit Eritrea, Kaap-Verdië en van de Antillen.’’
De Beer zag bij haar aanmelding voor zichzelf vooral een rol weggelegd in de ondersteuning van anderen. ,,Maar we zijn voor vertrek bij elkaar gekomen om de reis voor te bereiden en ik leerde daar dat de mensen veel te vertellen hadden, dat ik iets kon leren.’’ Hetgeen geschiedde.
De Rotterdamse verloskundige ‘leerde’ onderweg vooral veel over ‘vergeten symbolen en tradities’. ,,Neem de sacramentsprocessie; voor mij iets helemaal onbekends, maar in onze groep waren er mensen die naar eigen zeggen vroeger iedere week wel in een processie achter de monstrans konden aanlopen.’’ Of een geloofsbelijdenis in het Latijn... ,,Ik vind het een vervlakking als die tradities verdwijnen. Er zitten gedachten achter, die dingen zijn niet voor niets zo gedaan in het verleden. Maar veel weten jongeren er niet meer van.’’ De Beer vergelijkt het met kijken naar kunst: daar helpt het voor het waarderen van een werk ook als je iets van de achtergrond van kunstenaar en tijd kent. ,,En het is mooi om te zien hoe intens de ouderen bezigwaren met die verschillende rituelen.’’
Vooral de Mariaverering zelf is voor De Beer veel begrijpelijker geworden. ,,Ik ken dat niet zo. De taak van Maria en haar doel in het geloof..., dat is wel duidelijker geworden. Neem bijvoorbeeld het bidden van de rozenkrans. Ik dacht altijd dat dat een hulp was, met woorden om iets te kunnen zeggen als je niet goed weet wat te zeggen. Maar het is ook een manier om onbelemmerd je tot God te kunnen richten, om te mediteren en je te concentreren, zo weet ik nu.’’ De Beer heeft zich voorgenomen om binnenkort mee te doen met het bidden van de rozenkrans, dat één keer per maand gebeurt in een groepje in het verzorgingshuis Simeon en Anna.

Vorming
Pascalle de Beer had nog een ander motief om mee te gaan, op bedevaart. ,,Ik ben wel katholiek opgevoed, ben gedoopt, maar we gingen met ons gezin eigenlijk alleen met kerstmis en Pasen naar de kerk. Mijn geloof is veel intenser voor me gaan leven, nu ik aan de slag ben als verloskundige. Daar ervaar je vaak wondertjes, gaat het over leven en dood.’’ Ook de liefde voor haar vriend confronteerde haar met haar geloofsovertuiging en kerk. ,,Ik ging met hem mee naar de Hervormde kerk, maar bedacht dat ik mijn eigen kerk prettiger vond.’’ Haar geloof is dermate meer gaan leven voor De Beer, dat ze in november zal worden gevormd en haar Eerste Communie zal doen. ,,Ik durfde als meisje nog niet zo goed mijn moeder te vragen of ik mijn communie mocht doen. Mijn zusje kon dat veel beter en deed wel al haar communie.’’ De bedevaart naar Lourdes was zo voor De Beer ook een etappe in haar geloofsvorming. ,,Ik ervaar nu dat de reis een deel van mijn ontwikkeling als katholieke vrouw heeft betekend.’’

Verbondenheid
En nu weer terug in Rotterdam. Wat blijft De Beer vooral bij van deze reis? ,,Ik denk dat dat voor ieder in onze groep wel de handoplegging was, op woensdag.’’ Het was een moment van verbondenheid. ,,Ik had natuurlijk de ervaring dat ik in de viering niet mee ging ter communie. Dat viel wel op. Dan dacht ik: zit ik hier weer, terwijl ieder denkt ‘waarom blijft dat meisje zitten?’’ Bij de handoplegging viel dat voor De Beer allemaal weg. ,,Het was in de Pius X-kerk, dat straalt al iets groots uit. Ieder was geraakt door de handoplegging, mensen gingen knuffelen en vielen elkaar in de armen, het was zo intens. Ik kon al die emotie zo goed voelen. Ook in mijn werk heb ik geloof ik nog nooit iets meegemaakt wat zo veel losmaakte. De diaken die met ons mee was, vertelde dat hij de eerste vrouw die hij zelf de handen oplegde, voelde schokken, en dat dat veel indruk maakte.’’

Blootleggen
,,Al met al is er op reis veel gebeurd, ik voel me vervuld, het was zo fijn. Het is moeilijk om aan anderen te vertellen wat je gevoeld hebt, zo intens dat je elke cel in je lichaam voelt. Het samen zijn en ervaringen delen; de één is heel erg onder de indruk van de grot, de ander is zeer gecharmeerd van de dompeling in het bad. Ik heb geleerd dat er in de levens van mensen veel gebeurt en dat er in ieder een verhaal schuilt dat je niet ogenblikkelijk aan iemand af ziet. Vaak ook leed. Als iemand dan zijn ziel blootlegt voor de ander, is dat heel indrukwekkend. Ik ben heel dankbaar dat ik de reis heb meegemaakt. Als zelfstandige kost het nogal wat om te vertrekken, vervanging regelen en zo. Maar ik heb er geen spijt van!’’