Wereldjongerendagen 2011
woensdag 17 augustus
• catechese, eucharistieviering, jeugdfestival in late middag en avond
De catechese op woensdag, donderdag en vrijdag vindt 
plaats in de basiliek Jesús de Medinaceli aan het Plaza de Jesús in het centrum van Madrid. Deze kerk is de plaats waar de Nederlandse WJD-pelgrims elkaar deze drie dagen ontmoeten. De catecheses worden gegeven door aartsbisschop Mgr. W. Eijk van Utrecht, Mgr. E. de Jong van Roermond en Mgr. J.H.J. van den Hende. De basiliek staat vlakbij de Plaza de Cibeles, waar ook de openingsviering en dinsdag is en waar paus Benedictus XVI welkom zal worden geheten. Boven het altaar van de kerk torent het beroemde zeventiende-eeuwse Christusbeeld Jesús de Medinaceli, dat ook wel bekendstaat als Señor de Madrid (‘Heer van Madrid’). Dit beeld speelt een rol in de kruisweg met de paus op vrijdag 19 augustus.
Demelza van der Lans zit thuis, en niet in Madrid. Maar het gaat kriebelen...
Doet ze ’t of doet ze ’t niet?
Wel of niet naar de WJD, het dilemma.
De WJD waren voor mij dit jaar geen optie. Er was geen geld voor de georganiseerde reis, we zaten namelijk midden in een verbouwing. En ach, ik had immers Rome, Toronto en Keulen ook al meegemaakt. Nee, voor mij dit jaar geen WJD.
Totdat ik gisteren het WJD report van de RKK op tv zag… dan komen al die herinneringen weer terug. Ik zit met tranen achter de tv en op dat moment komt mijn vriend terug van zijn werk. “Jij gaat naar de WJD, ik betaal!”. Tja en dan slaat de twijfel toe. Zal ik gaan?
[lees verder]
 |
 |
 |
 |
| Rome 2000 (17 jr) |
Toronto 2002 (19 jr) |
Keulen 2005 (22 jr) |
Madrid 2011? |
De kop is er af - we treffen elkaar
Geen doorkomen aan. Dat was het vandaag. Geweldig!
Een Hollandse mond komt vaak van pas, maar hier in Madrid heb je er niets aan. Bloed, zweet en Rotterdams doorzetten, daar schiet je meer mee op. Hoe wurm je je door een menigte van duizenden jongeren? Ik zou zeggen: probeer het eens. Van belang is dat je je ene voet voor de ander blijft zetten en vriendelijk lacht en 'scusa' zegt als je een teen te hoog staat.
Dat alles om op een veld, een brede straat eigenlijk, type Coolsingel of zo, uit te komen, waar honderdduizenden, men sprak van een half miljoen, mensen staat, zitten of hangen. Nonnetjes zoeken de beschikking van de geldautomaat (??), Duitse meisjes zijgen neer als hun benen ze langzaam in de steek laten. Of bij dat cijfer van een half miljoen de mensen zijn geteld die het terrein waarom de mis gevierd zou worden niet bereikt hebben omdat de politie ze in de zijstraten vanwege de grote drukte tegenhield, is niet bekend.
Als de jonge en niet meer zo jonge mensen op het Cybele-plein geluk hebben en dicht genoeg bij een paar boxen staan en Spaans spreken, dan valt te volgen waar de voorganger, Antonio Maria Rouco Varela, aartsbisschop van Madrid, over spreekt. Van de mensen die ik nadien sprak, heeft niemand me kunnen vertellen waar de preek over ging. Ikzelf trouwens ook niet. Mijn Spaans is al belabberd, maar al uitkijkend voor tenen blijft er helemaal niet veel van over. Verder ging de aandacht uit naar Nederlandse vlaggen en spitsten de oren zich als zij klanken opvingen die Nederlands aandeden. Ik moest en zou mijn eerste Nederlandse jongeren hier in Madrid ontmoeten.
Dan toch: stilstaan. De woorden van de consecratie dringen door, het videoscherm is niet meer ver weg. Voor ik mijn ogen neersla zie ik dat velen er bij zijn gaan knielen.
Na korte tijd loop ik door, zo veel te zien. Italianen bidden in een kring het Onze Vader mee, bij de vredeswens wordt er veel omhelsd, Om elkaar als groep niet te verliezen wordt de gang naar de communie gemaakt in een rij, een soort polonaise.
Op veel plaatsen - honderden? dat valt op te zoeken - melden priesters zich achter dranghekken die een doorgaande route voor calamiteiten - en voor het kunnen uitdelen van de communie dus - vrijhouden. Het is dringen. Foto's maken, en proberen de rust te maken om ook zelf Jezus in de eucharistie te ontmoeten.
Later, wat verderop, hoor ik van een groep Slowaken dat het hun niet gelukt is de communie te ontvangen. Er was gewoon niet genoeg...
Het hoort er allemaal bij, op de Wereldjongerendagen. Niets is wat het 'normaal' is, voor de jongeren die participeren. En voor mij blijkt dat de doordouwer wint. Na duizenden, wat zeg ik, tienduizenden te zijn gepasseerd, loop ik bij het leeglopen van het terrein na de viering, een vrolijke groep Nederlandse jongeren uit de omgeving van Utrecht tegen het lijf. Van hen hoor ik later dat de dag hen heel veel heeft gedaan. Mandy uit Everdingen is onder de indruk van alle indrukken - ook al onderweg, in Taizé en Lourdes. Hier komt dat samen. ,,Ik weet nu zeker dat ik niet langer twijfel dat God bestaat.” In Lourdes had die zekerheid haar getroffen, en dat dat consequenties heeft, merkt ze op een dag als vandaag, met alles wat ze hoort en ziet.
Langs het Prado gaat het, langs het Thyssen-museum en het Huis van Afgevaardigden. Ik wordt uitgenodigd om een hapje mee te eten. Op naar het Plaza Puerta del Sol. Want heel veel restaurants doen mee met het systeem van 'eten-voor-een-bon', maar er zijn, ik had er geloof ik al iets over gezegd, ook heel veel jongeren. Of toch maar de metro nemen om wat verder uit de drukte te komen? Ook die ingangen staan vol - en hier is het gezellig. Uiteindelijk valt de keus - zelfs met tien goedgeluimde jongeren is het nog niet makkelijk knopen doorhakken - op het vegetarische tentje Maoz en zijn carnivorische collega daarnaast. Daar zijn nog drie hamburgermaaltijden te krijgen, en de rest wordt in de vorm van falafel met een keus uit het saladebuffet ingeslagen bij Maoz. We worden bediend door drie heren uit Italië en Bangla Desh, die zich, ook zij, het zweet op het voorhoofd werken. De maaltijd wordt genuttigd, plat op de stenen voor de deur, met Ronald en Colinda en Simone en Tom en wie ik verder vergeet, en het is top. Te goed voor fotomakerij. Wereldjongerendagen.
Ted Konings
Kijk voor meer foto's op het Picasa-album