“Hoe weet je wat Gods plan voor je is?” Een vraag, denk ik, waar je nooit helemaal uitkomt. Ik stel het me voor als een weg waar je steeds de goede afslag probeert te nemen. Ikzelf ben ruim 6 jaar geleden daadwerkelijk met de opleiding tot het priesterschap begonnen. Ik kijk positief terug op die jaren. Het is een goede tijd geweest waarin mooie momenten als nieuwe uitdagingen elkaar afwisselden. Ik ben dankbaar dat ik daarbij steeds mocht ervaren dat God met me op weg was… Het is vanwege zowel die verbondenheid met God als mijn toekomstige werk in het pastoraat dat ik uitzie naar de diakenwijding die ik 6 juni mag ontvangen.

Ik woonde al een paar jaar in de VS toen de genoemde vraag bij mij naar boven kwam. Ik was in dat land terecht gekomen nadat ik, na mijn promotie in de elektrotechniek in Delft, daar een baan aangeboden had gekregen. De keus was in die tijd snel gemaakt: het avontuur trok me aan, om nog maar te zwijgen van het riante aanbod. Begin 1997 vertrok ik daarom naar dit “land van de onbegrensde mogelijkheden”…

Ja, mogelijkheden waren er zeker en niet alleen op technisch gebied. Ik ben “van huis uit” katholiek en met Pasen besloot ik de katholieke kerk op te gaan zoeken… Deze eerste paaswake aldaar was een mooie ervaring. Ik had het gevoel dat het goed was om erbij te zijn. De mensen om me heen waren dan ook vriendelijk. Dit stimuleerde me om actief te worden in de parochie.

Hiermee begon mijn verdieping in het geloof. Ik ging vaker naar de mis en werd actief als vrijwilliger in de parochie. Eerst om mensen te leren kennen, maar op een gegeven moment werd het me duidelijk dat er meer was. Het zo bezig zijn met m’n geloof gaf me energie en vreugde.

Op een gegeven moment nodigde iemand me uit voor een ‘Cursillo-weekend’, een soort retraite. Het accepteren van deze uitnodiging betekende een ommekeer voor me! Tijdens dit weekend kwam ook voor het eerst de gedachte over het priesterschap bij mij op. Ervoor hadden mensen dat wel eens gesuggereerd, maar ik was steeds afwijzend geweest. Nu echter leek de vraag van binnen te komen! De gedachte gaf me vreugde. Maar aan de andere kant: logisch was het niet, ik was gelukkig, had een prima leven en er lag een mooie carrière voor me. Maar toch… de gedachte bleef terugkomen en met die gedachte ook de vreugde van dat moment. Het gaf me een gevoel van: “wees niet bang, met Gods hulp kun je alles aan!” Wisselend van sterkte, maar wel aanhoudend!

Die vreugde is voor mij de drijfveer geworden om verder op zoek te gaan. Op een gegeven moment heb ik een religieuze zuster gevraagd om geestelijke begeleiding. Ik kende haar van een jongerengroep in de buurt. Zij heeft mij geholpen deze weg te gaan. Om te zoeken naar wat mijn “authentieke wens” was, om op die manier ook Gods plan voor mezelf te ontdekken. Een priester vertelde me eens: je bent op de goede weg als je de vruchten van de Heilige Geest in je ziet groeien: liefde, vreugde, vrede, geduld, vriendelijkheid, trouw, etc. Ik wil niet zeggen dat ze allemaal groeide, maar ik zag wel veranderingen. Zo zijn er nog meer mensen geweest die me op weg hebben gezet, ook zonder dat ze dat zelf doorhadden, mensen in de kerk, maar ook daarbuiten.

Nadat ik uiteindelijk genoeg moed had verzameld, heb ik de keus gemaakt: Ik ben met mijn werk gestopt en voor priester gaan leren. Eerst bij een kleine missieorde die ik in de VS had leren kennen. Een goede ervaring, maar gaandeweg ontdekte ik dat mijn plek toch hier in Nederland is, op de plaats waar mijn wortels liggen.

Sinds 2004 studeer ik nu voor het bisdom Rotterdam en volg mijn theologische studie aan de Faculteit Katholieke Theologie (FKT) in Utrecht. Deze studie en het bezinningsprogramma op Vronesteyn hebben ervoor gezorgd dat mijn gevoel `geroepen te zijn’ zich heeft verdiept en versterkt. Ook de stage vorig jaar in de Antonius Abt parochie op Scheveningen heeft daar op een positieve manier in mee gespeeld. Het is vanwege deze ervaringen, maar met name om de bijzondere verbondenheid met God, dat ik uitzie naar de wijdingen en het werk dat ik daarna, eerst als diaken en later als priester, in het pastoraat mag gaan vervullen.

Na de ruim zes jaar die ik nu heb afgelegd ervaar nog steeds op de “goede weg” te zijn. Die weg is soms lastig maar veel vaker zijn er mooie momenten waar ik nog steeds die vreugde van het begin in mag ervaren.

Jack Glas