In 1996 werd Annie actief binnen het corps justitiepastoraat. Ze kwam binnen in het huis van bewaring Scheveningen en bleef daar tot haar vervroegd pensioen in 2006. Tien jaar gaf zij alles aan ‘haar jongens’, zoals ze altijd alles gaf. Heel vaak was ze nog tot laat in de bajes te vinden: afwerken van het datgene dat ze overdag had losgewoeld bij gedetineerden. Brieven schrijven, telefoontjes naar thuis of naar de advocaat, verzoeken om financiële bijdragen. Bij het naar huis gaan stootte ze geregeld op personeel. Ook daar had ze dan nog een luisterend oor voor in de stilte van de avond op een afdeling. Soms kwam ze ook met een speciaal verzoek: mag de deur nog even open? Kan ik dit onder zijn celdeur schuiven?  Ik wil nog even wat tegen hem zeggen, kan dat door het luikje heen? Het was de bekende hart onder de riem, die ze wilde meegeven ‘voor de nacht’. Het pastorale werk voor gedetineerden ging voor haar door ook al werden de deuren gesloten. Zij liet ‘haar jongens’ nog niet los.

Vaak trof ze de mannen ook na hun detentie. Ze bleef in gesprek als ze dacht dat ze nog iets voor iemand kon betekenen. Van een ex-gedetineerde kreeg ze enige tijd geleden een écht kunstwerk. Mede door hun gesprekken en Annies stimulerende aanwezigheid zit hij nu op de kunstacademie. Hij bedacht iets om haar te bedanken. Een heel erg groot hart was het resultaat. Het hangt tot op heden pontificaal in haar huiskamer.

Een andere, beperkt begaafde, ex-gedetineerde analfabeet begeleidde ze nog tot enkele weken geleden. Elke week op het eten, eens in de maand zijn administratie doen, zijn vriendin coachen… ze deed dat voor hem al acht jaar. Trouw was ze, te vertrouwen, warmhartig, dichtbij, open en ijzersterk. Dat zijn zeker kwalificaties die haar kenmerken. Naast haar humor, belangstelling, bezorgdheid en gevoeligheid voor alles dat een mens mens maakt, voor alles dat een mens kind van God maakt.

Haar lach -ze zullen er in de hemel aan moeten wennen - deed menig huis op zijn grondvesten schudden. Ze lachte van binnenuit, net zoals ze van daaruit met je mee kon huilen. Haar ogen waren of nat van het lachen, of van de tranen, altijd bewogen.

Annie werd een aantal jaren geleden ziek. Opeens stond haar lijf stil, deed helemaal niets meer. Het had zoveel doorstaan dat de spieren verstijfden en niets meer wilden. Veertig jaar onafgebroken klaar staan voor anderen in speciaal onderwijs en bajes, en geen dag uitzieken als er een griepje onder de leden zat, eisten zijn tol. Annie moest noodgedwongen rustig aan doen, hetgeen wonder boven wonder lukte. Haar tijd op het Engelse eiland, Caldey Island, een paar jaar geleden, waar ze naast een klooster maanden in een cottage verbleef te midden van prachtige natuur, heeft haar innerlijk zo sterk en zo optimistisch gemaakt, dat ze eigenlijk niet meer kapot te krijgen was. Tot een paar weken geleden.

Annie heeft altijd een erg goed ontwikkelde spiritualiteit gehad. Daar putte ze ook heel veel kracht uit. Naast haar grote drukte en bezigheden was er een diepe innerlijke rust. Haar sterk ontwikkelde altruïstische inslag werd gevoed door een groot geloof. De morgen begon iedere dag met een gebedsritueel, waarin heel veel mensen voor God werden gebracht. Ze had veel échte vrienden en was een zeer betrokken en geliefd familielid. Die betrokkenheid ging altijd twee kanten uit bij haar. Dat kon niet anders bij haar.

Toen ze hoorde dat ze alvleesklierkanker had en de prognoses en risico’s had vernomen, verdiepte ze zich nogmaals in de vraag of ze met de dood kon omgaan. Haar antwoord was tweeledig: “Ik ben nog niet klaar met mijn leven, wil nog zoveel, maar als God me wil hebben, dan moet het maar. In ieder geval weet ik dat ik niet bang ben voor de dood.” Dat was voor haar een ontdekking, die – nu het om het echie ging- heel wezenlijk was, en goed. Het was toch een testcase voor haar spiritualiteit. Ze had de test glansrijk doorstaan. Vol vertrouwen ging ze ruim drie weken geleden dan ook het ziekenhuis in voor de ingewikkelde operatie. “Tot over een paar weken. Ik zie je wel bij de revalidatie.” Het heeft niet zo mogen zijn. Annie is 66 jaar geworden.

Walther Burgering